Zondageen (ex-straat) jongen in zijn dorp Nawapanda opgehaald(3 uur rijden over 25 + 25 km)om weer naar school te brengen. De middelbare scholen zijn intern. Drie maanden naar school en dan eenmaand vrij. Kennisgemaakt met oma die voor de kinderen zorgt nu moeder met de noorderzon vrtrokken is en vader vermoord is.

Oma heeft allerlei lichamelijke klachten en ziet slecht. Wij hebben haar ogen gecontroleerd en zagen dat ze staar heeft. Met mijn bril kon ze wel iets beter zien, zo zegt ze.

Ondanks de regen in de vroege ochtend is alles weer enorm rood stoffig. Een douche bij thuiskomst is dan heilig.

Maandagnaar Mankanke geweest om het huisje te bekijken wat we gaan schilderen en nrichten voor de jongens.

Eerst even bij het kinderziekenhuis langs. Honderden moeders die staan te wachten op medische zorg.

Daarna naar Jinja town om een voorlopig contract te laten tekenen om het rehabilitatiehuis te kunnen starten. Enorme bureaucratie die jaren kan duren, maar starten doen we. Nog wat mensen ontmoet en mee gepraat.

Daarna boodschapjes gedaan want dat doe je als je in de stad bent. Daarna de schoenenmarkt bezocht. e weet niet wat je ziet. Helaas geen foto's kunnen maken.

Daarna door naar Makanke(spreek uit als Mekenke). In dit dorp is een enorme jeneverstokerij waar vooral de vrouwen werken en de mannen zich bezatten. Daartussendoor lopen de kinderen.

De locoburgemeester ontmoet die het project erg waardeert. Hij gaat mee naar het huisje kijken nadat we eerst weer even hebben zitten praten, links en rechts jonge mannen die zitten te snuiven en alcohol drinken.

Het huisje ziet er voor Ugandeese begrippen erg goed uit, ieder een dichtgespijkerd raampje van 40x50.

Daarnaast een groot stuk land waarop ze groenten kunnen verbouwen.

Morgen waarschijnlijk Sadatti in zijn geboortedorp zoeken (50 km).

Nu aan de borrel.

Lieve groeten allemaal